هیچ کس اشکی برای ما نریخت

 هر که با ما بود از ما می گریخت

 چند روزی هست حالم دیدنیست

 حال من از این و آن پرسیدنیست

 گاه بر روی زمین زل می زنم

 گاه بر حافظ تفال می زنم

 حافظ دیوانه فالم را گرفت

 یک غزل آمد که حالم را گرفت:

 ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

سلام . كسي كه محل به من نمي ذاره اما من واسه دلم هم كه شده مي نويسم . بازم دو تا غزل مي ذارم به تلافي چند وقتي كه نبودم .

اهورا

كافر شدم دوباره با عشق يك اهورا

سوزد دلم دمادم از اين فريب دنيا

دل مي دهم دوباره بر يك كرشمه ي چشم

آري من هوس باز ، دلداده ي دو ليلا

باغ دلم خزان شد از فرط لطف چشمش

بر باد رفته باشد ، اين عشق و اين تمنّا

باران عشق و مستي بارد به كه گل دل

اما اثر ندارد بر اين كوير غمها

آري دوباره توبه ... ، اي ارسلان صدا كن

الله من ، تعالي ، معشوقه ام ، اهورا

خيال

مي فشارم در بغل تن پوش زيباي تو را

تا نداند آسمان و كهكشان جاي تو را

گيرم و بوسم لبت تا شعله گيرد قلب من

آتشي بر پا كنم تا نشنوم ، هاي تو را

طعنه بر عقلم زنم تا مستي ام افزون شود

مست عاشق ، كج كند راه مسيحاي تو را

اي تمام وا‍ژه هاي عاشقي پروانه ات

بت پرستم ، من ببوسم آن سرا پاي تو را

تا به كي با اين خيالت لحظه ها را سر كنم

مي نگارم بر دلم آن عكس زيباي تو را

اي ظرافت جملگي در تو خلاصه گشت و بس

مي سپارم بر خيالم ، جسم و سيماي تو را

كي شود آغوش ... نه ، حلقه در آن دستت كنم

كي شود قسمت ببينم طور سيناي تو را

جان من در حسرت قرصي بمانده ، در به در

مي نهم بر لعل جانم ، ماه ديباي تو را

"ارسلان" با اشك چشمم مي نويسم خاطره

مردم و آخر نديدم جاي پاهاي تو را

نوشته شده توسط ارسلان در یکشنبه بیست و یکم تیر 1388

لينك ثابت